Ana içeriğe atla

Yeni Şükran Oteli Sakinleri

 “Lakin giden o, sen konuşmalısın o yüzden…” 

   Sonu görünmeyen bir seçimdi ertelemek, hayallerin peşinden küçücük bir el bavuluyla da yola çıkılabilirmiş oysa. Avuçlarımdan kayıp giden zamanı tutamadığımın farkındayım, hele ki uyurken dünya. Zihnimde dönen çarkların sonu yok, peki ya vaktim? Tartışılır pek tabii, güneş yerini edinmişken yorganın altındayım, bütün suç zamanın olamaz ya? Belgeseli ilk izlediğim anı hatırlıyorum da, herkesin köşesine çekilmeyi maharet bildiği, gittikçe yalnızlaştığımız toplumda bazıları için bunun hep bir seçim gerektirmediğini derinden hissetmiştim. Mecburiyetten, zaruretlerden, terk edilmelerden yahut vazgeçişlerinden sebebiyet bulmuşlardı kendilerini o odacıklarda.

    Semptomları farklı hayatların reçetesiydi sanki böylesine bir ortam. Tanılar değişkendi, seçimler alacalı, susuşların bile farklıydı anlamları. Lakin ortaktı merhemleri, birlikte yalnızlardı sanki. Bir mekânı böylesine benimsemek nasıl mümkün olabilirdi ki? Evim diyebilmek, ait olabilmek, kök vermiş hissedebilmek, vazgeçememek… Atfedilenler bir otel için fazla değil miydi? Şaşırdım, tek bir odaya sığan onlarca yaşanmışlığa. Şaşırdım, kapıya kilit vurulsa yetim kalacak insanların varlığına. Bekleyeni, arayanı olamayanların varlıklarına bir de ben şahitlik ettim burukça.

      Hayatın telaşından, yaşamın curcunasından soyutlanmış bir geçite büründü Şükran Oteli zihnimde, özendim hayallerimde hayallerime. Konuşmak fayda sağlamayınca suskunluğun yükünü seve seve sırtlanmaya gönüllü olunabileceğini fark ettim, bakışların kaybolduğu zeminlerde. Naifliği gördüm, soruların aralarına usulca serpilmiş parantez içlerinde. Acı sezdim, konu geçmişe gelince gözlerde yer edinen o opak perdede. Masumluk gördüm, dürüstlüğün yadsınamadığı yüzlerde ve sözlerde. Gülümsemelerin kullanımı bile sınırlıydı sanki, yüzlerde yer edinmiş çizgilerin gölgesinde..

     Kapının hemen ilerisinde bitmese yollar, duvarlardan sızmasa birbirlerine karışan sesler, adlarıyla var olmasa kişiler; seraptı, aldatmacaydı, sanrıydı Şükran Oteli. Nasıl oluyordu da odalarda böylesine uysaldı sokaklarda cirit atan saniyeler, saatler, günler sahi? Havada asılı kalan soruların mesken yeriydi o sonu köhne duran koridorların her biri. Dile gelmemişti cevaplar, yutkunmalarda yer edinenlerdi onlar. En belirgin hissedilen duygu meraktı pek tabii. Merak ediyordu insan. Sahaflardaki ikinci el kitapların taşıdığı ağırlıkla aynıydı his. Nedeni, nasılı yoktu. Bir avuç cevapsız soruyla baş başaydın her zaman. Gözyaşlarıyla ıslanmış birkaç dalgalı yapraktı sanki duvarlarda yer edinmiş minik çöküntüler. Defalarca okunmaktan yıpranmış bir kitabın esaretini taşıyordu, gözlerin dinlencesi duvarları süsleyen tablolar. Unutulmamak adına köşesi kıvrılmış bir sayfadan ibaretti, sayfalar örterdi insanların üstünü de yastık altında sararmaya yüz tutardı fotoğraf kareleri. 

    Sayfa aralarına sıkıştırılan notlar misali dururdu masa başlarındaki çiçekler, amansız bir özlü sözdü salonun sükunetini yararak derinden yükselen bir şiir.. Kitap gibiydi Şükran Oteli. Huzur verirdi, sır vermezdi. Şahit olurdu yıkılışlara, gidişlere, gülüşlere, ağlayışlara… bahsetmezdi. Her şeyin ötesinde çok iyi bir sırdaştı Şükran Oteli, tıpkı sakinlerin anlatılarında bahsettiği gibi: kediler misali…

 

Labels:

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

yavaşça içine çöken tortu

  sanki hiç ağlamamışsın gibi duruyor ve seni hiçbir zaman öp(e)meyeceğimi bilmek bana huzur veriyor.  aklıma hep ölümün en düşlenebilir olduğu anlarda geliyorsun. bir imgeler tiyatrosu eşliğinde, olabildiğine silikçe geliyor, sinikçe tebessüm ediyor ve ağır ağır çekiliyorsun. sözlerin örtülü, gece sisten ve saçların dolanarak dökülüyor, "tanıdığım en ince düşünceli, en hassas, en kibar... en nazik insandı..."  diyorsun, "kendini astı." demenden hemen sonra ekliyorsun tüm bunları. sonraları seni en sevdiğin yemekten bahsederken buluyorum, az sonra birileriyle gülüyor oluyoruz, geçenlerde birinin doğum gününü kutluyoruz, dün sarılırken beni sevdiğini fısıldıyorsun, seni izlerken yakala(n)mak istemiyorum, ertesi sabah tenine değen bir gözden yakınıyorsun, akşamında bana uzanıp öpüyorsun, gecesinde kapı dışarı edilirken burnunu çekişlerini dinliyorum, omzuna yaslandığımda kalbini sakınıyorsun ve konuştuğunda sözünü kesmemi istemediğini sanıyorum ki gidişlerimi izliyors...
Read more »

onu bir su birikintisine atsan, iki günde parmaklarının arası yüzgeç gibi deri bağlar.

elimdeki demir titriyor, gözlerim dolu ve sen yine tüm bunların hiçbir zaman farkına var(a)madan yaşamını sürdürüyorsun. saklamadım. hiç saklanmadım.  aşk ve sevgi dediğine olan inançsızlığımı da saklamadım.  ne kadar da şanslısın. bazı sesleri tanımıyor, bazı bakışları bilmiyorsun. bilme de zaten. anlama. bir akşam vakti, anneannenin dizlerine başını yasladığında ve uyku çarşaf olup da şefkatli ellerce seni sardığında, pencere kenarı huzurunu kucakladığın anılar içlerine doldu diye bu gözlerin böyle belki de. herkesi anlamaya çalışmamalı oysa insan. her şeyi de duymamalı.  yalan- evet, yalandı; sana duyduğum öfke, kedileri sevdiğim, ağaçlarla dertleştiğim, kucağında uyuduğum, sarıldığın vakit geri çekilmelerim, seni sevmediğim sevdiğim, en çok da seni sevmediğim... sessizliğine gömdüğün ihtimalleri soluyorum her gün, sesini de çoktandır unutmuşum, sessiz sohbetlerimizde hiç cevap vermiyor silüetin. oysa yalnızca aklına düştüm diye, öylesine bir uğrayabilirdin. zira ...
Read more »

çek şu üzerimdeki cesedi

 3.12.23 ağır yürüyüşleri ile yolu tamamlamaya girişen insanlar, mesai saatinin bitimine geri sayım için sıradayım, miskin bir çift gözün kendinden hallice uyuşuk olan adımları, oyuncak arabanın inleyen motorunu dinleyen biz çevre sakinleri, kulağıma -kaçıncı döngüde olduğu belirsiz- takılan şarkı, dilime dolanan -bu kaçıncı belirsiz- bir yerlerden aşınma bir şiir, saçlarımı karıştıran oyuncu dalgalar, art arda kaynayan anlamsız döngüden çalıntı cümle bozuntuları, hisleri sırtlanıp kelimelerle oynayan, bozuk para soran mağrur bir ses -çokça uzaklarda ama-, beklediğim aramanın titrekliği gözbebeklerimde, kahkahası kesilmeyen inşaatın usul usul göğe uzanması -yine mi?, tanrım yine mi?-, bir yere olmayan bu yürüyüşü benimse(me)dim, özür dilerim, ama eskilerden bir ses, tok ama alaylı, kaşlarının reveransı canlanıyor, vurguları taptaze, gözleri canlı ve sesleniyor bana kadar uzayan parmakları; "lügatta efelik olmaz!"  soğuk sayılmaz ama ellerim üşümüş olmalı, aç sayılmam ama sind...
Read more »

Üretken Yapay Zekânın Bilimsel Yayın Amaçlı Kullanımına İlişkin Etik Kaygılar ve Yönetişimin Yeri

  “Uzmanlığa saygı’nın bir ifadesi ve gereği olarak hiç kimse inceliklerine vâkıf olmadığı, amaç, yöntem ve kapsamını iyi bilmediği bir alanda ulu-orta görüş beyân etmemelidir.” Başlıkta da ismi geçen, bu yazının kaynağı olan söz konusu edinilen durum, eleştirel ve düşünsel bir zeminde irdelenerek sade bir biçimde aktarılmaya çalışılmıştır.  Yapay zekâ, makine öğrenmesi kapsamında olan teknikleri, yapay sinir ağlarının kullanımının nasıl yönlendirilebileceği, derin öğrenme ve doğal dil işleyebilme modelleri de düşünüldüğünde, çok yeni olmamakla birlikte bahsedilen bu teknolojiler, elbette ki toplumsal hayatın diğer alanlarında olduğu gibi akademi de ve bilimsel yayıncılıkta da devrim yaratma potansiyeline sahip olabilecek yıkıcı bir yenilik olarak karşımıza çıkabilecektir.  Araştırma süreçlerini, yazma pratiklerini, zaman yönetimini, araştırmacının bilgi birikimini ve etik kaygılarını da kapsayan sistem, çıktılarını da bu ölçülerde etkilemektedir. Bilimsel metinleri...
Yorum Gönder
Read more »

5.1

 4.12.23 bugün, yine ölü be(de)nleri düşledim. dilimin her zamankinden daha da kahve bir dokusu olmalı. çağrışımlardan şikayetçi değilim. değilim dedim bir kere. değilim. burası topu topu dört köşelik bir şehir hem. biz hangi sokağında karşılaşırız dersin?  deprem. 5.1 ... ve perde kapanıyor.  bir deyiş vardı yazdım  ama dilime ezber verdirtmeden unutmuşum.  8.12.23   Bilemem. size nasıl geliyor bilemem… ama ben; oradan buradan topladığım fotoğraf karelerine saatlerce bakmayı, yağmuru,  ekşi olan elmadan şekerleri, tarçın kavanozundaki kıvrılmış defne yaprağını, sağ elimin üzerindeki tek, sol kulağımın üstündeki ardışık iki beni, kapıdaki selam verdiğim kahve tonlarını örtünmüş kediyi, ilk yudumunun sıcaklığına yetişebildiğim kahveyi, kuş lisanını, şiirden bir üslupla yazabilmeyi, ahenkli bir uyumla dans edercesine yürüyebilmeyi, gün batımlarını biriktirmeyi ve huzur kuşanıp hüzünlenebilmeyi, gün doğumlarını gözleyebilmeyi ve umut edebilmeyi, hatı...
Read more »

ben uzun anlamları severim

yazarlığım, hatıramdan fazladır ve inanın ki kastım size değildir. hüznüm karalamadığım günlerin yasındandır ki; ben uzun anlamları severim, muhatabımın siması dahi, yalnızca ellerimden hayat bulmakla yetinecektir. görmeyi hiç ummadığım tuhaflıklarla tanıştığım-tanışmadığım kişilerce konuşmalara çıkartıldığım uzun yürüyüşlerim vardır ve bilirsiniz ki üslubum yitiktir. şayet anlatacak bir şeye de inancım kalmamıştır. sözüm eksik, kafiyem yarım, anlamım hep kesilir.  neyi anlatsam onu kaybederim. anılar(ım) kaybolmaya meyillidir.  'her satır, her sütun ve her bölgenin içerisinde...' evet evet- her satır, her sütun ve her bölgenin içerisinde her rakamdan, yalnızca bir tane olmalıdır.  rica ederim nokta koymayınız söylemeden.  elbette, kusuruma bakmayın özür diliyorum.  küçük küçük alay a cı dudak kıvrımları ve... yazıyorum evet, lütfen ağır ağır söyleyin.  evet, elbette... hani- hani böyle hafif sararmaya yüz tutmuş dişiler sıralanmışken çatlakların kenarına-...
Read more »

kime baksam

  bu gördüğün ben değilim, ben aslında çok başkasıyım diyor. kimlere ve hangi zamanlar(d)a bu denli yaralandığını inan hiç kestiremiyorum, ama güzeldin. güzel bakardın bi kere, çok önceleri, yani- severdin. bu kapıyı usulca çekip gitmeler, bu anlayışlar, ağlayışlar, bu hayat, her gün hiçbir şey olmamış gibi başlamalar, bu boş iştahlar, aldanmalar, adanışlar, bu boşluğa açıklamalar, unutuşlar, affedişler, bu farkında değilmiş gibi yapmalar, gitmeler, sevişler, bu söyleyişler senin değil ki.  başımı göğsüne saklıyorum.  soluk, üşüyen bir nabzın var. yüzün bembeyaz, kıpırtısız... ellerin çok daha küçük, hafızasız...  suyun derinliklerinde, yüzüne uzaklardan vuran bir ışık ve üzerinde ölü kardelenlerle, yaralı düşer(l)e sürüklenip duran gövdeni usul usul sindiriyor sükunetin. yitirdiğin cennetler(l)e yediğin vurgunları soluyorsun.  rüzgar seni uzaklara sürüklüyor, dermansız saçların ölüm sinen çehreni dağıtıyor, gözlerin örtülü, süregeliyorsun.  ama sen bilirsi...
Read more »