wesawıtbefore

herhangi bir heveslenişim artık yok dahi desem, yaşamayı sevmeye yalnızca ara sıra mola verdiğimi de inkar etmiyorum. yol küçük ve alabildiğine dar,  sonu hiç göremiyor olsak da yanımızda,  sevenler ise neşe ile birbirlerinin yüzüne bakadursun en hızlı onlar ilerliyor.  elimde neden yapıldığı belli olmasa da el işi olduğu kesin olan, boş bir saksı kabı ile evi dolaşıp diğer çiçeklerin kirli yaprak, kök ve topraklarını topluyorum. annem birkaçını çürütmüş, fazla sulamaktan yani, tıpkı elimdeki gibi.  ne diye diyordum, göğsümün orta yerinde, böylesine bir his ile, sürekli ama sürekli.. bir şeyleri özler olma hissi ile var oldum? belki de bendeki bu özlem hiç olmayan bir şeye dairdir? sulu sepken başlıyor, sırılsıklam oluyor caddeler, İstanbul küçük bir çocuk misali kaçıyor köşesine, iç çeke çeke ağlıyor. gözbebekleri öksüz çığlıklarla susturulmuş insanların dilinden konuşan bulutların feryatları duyulanlar, buz tutmuş yollarıyla bir düşüp bir kalkıyor İstanbul, canı ya...

ne rüyalar gördüm, hatırlamıyorum. ne lazım sana daha? ne lazım, söyle bana.. 'kısıtlı sıfatı hukuk dilinde, ilgili kişinin hâkim raporu ve mahkeme kararı gibi resmî belgelerle hükme bağlanması şartı dahilinde, akli melekeleri'ndeki yetersizlik sebebi ile, sonuç doğurucu işlemleri kendi iradesi ile yapamaması, bunları o kişinin yerinine atanacak birisinin ya da birilerinin yapması anlamına gelir..'  suratını asıyor, elindeki sigaranın yanan ucuna bakarken iç çekişini duyuyorum. "bir oyun oynuyorlar" diyor.. "valla bak" diye de ekliyor, sanki beni inandırdığından emin olmak ister gibi yahut sadece vurgulu bi dil ile konuşmayı mı seviyor? "sadece birbirlerini kandırıyor insanlar, birbirlerini.." 2024 yılının ağustos ayında, gözleri dolu dolu ve uzaklarda birilerinin hatıralarına dalmışken mırıldanıyor bunları. birinin hayalinin dahi gözlerini doldurması, ağrılı bir ruhun bedellerinden biri olmalı diye düşündüğümü hatırlıyorum. yaşamcıl sarılışlar...